(Oto wykaz wszystkich
stron z TEGO serwera, w zestawieniu językowym - w 8 językach.
Wybierz interesującą Cię stronę manipulując suwakami, potem kliknij
na nią aby ją uruchomić:)
(Ten sam wykaz daje się też wyświetlić
z "Menu 1" poprzez kliknięcie na
"Menu 2".)
Oto wykaz wszystkich moich stron
ze wszystkich serwerów. Strony te najpierw zestawione są językami
(tj. jako strony po polsku,
angielsku, niemiecku,
francusku, hiszpańsku,
włosku, grecku, oraz
rosyjsku.) Dla każdego zaś języka strony zestawione
są przedmiotowo.
Wybierz interesującą Cię stronę manipulując suwakami, potem kliknij
na nią aby ją uruchomić:
(Ten sam wykaz daje się też wyświetlić
z "Menu 1" poprzez kliknięcie na
"Menu 4".)
Jednym z licznych powodów dla których
nauka ziemska jest tak bezradna w badaniach
UFO, to że na obiektywnych fotografiach
tych wysoce zaawansowanych statków
międzygwiezdnych utrwalane są setki
odmiennych kształtów i obrazów które
niemal nigdy nie reprezentują sobą
owego standardowego wyglądu srebrzystych
dyskoidalnych statków kosmicznych
powszechnie opisywanego jako UFO.
Stąd ludzie i naukowcy oglądający owe
fotografie nie bardzo potrafią znaleźć w
nich jakieś reguły, konsystencję i sens.
Tymczasem sens ten i konsystencja tam
istnieją - my jedynie musimy się nauczyć
jak je znaleźć i zinterpretować. Wszakże
gdyby dzisiejsze odrzutowe samoloty
pasażerskie były obserwowywane w epoce
średniowiecza, ówcześni ludzie też nie mogliby
dopatrzyć się w nich sensu. Jednym bowiem
razem by one były podobne do srebrzystych
ptaków, innym zaś razem do białej smugi na
bezchmurnym niebie. Z kolei nocami raz by
je ktoś widział jako rząd oświetlonych okienek,
zaś innym razem jako płomienie buchające
z dysz ich napędów odrzutowych. Podobnie
jest więc z autentycznymi fotografiami UFO.
Za każdym razem fotografie te utrwalają
odmienny aspekt i widok tych statków
międzygwiezdnych. To dlatego niniejsza
strona internetowa prezentuje naukowe
wyjaśnienia co dokładnie pokazują sobą
odmienne klasy autentycznych fotografii
UFO, przykłady większości z których zostały
tutaj zinterpretowane.
Część #A:
Informacje wprowadzające tej strony:
#A1.
Jakie są cele tej strony:
Motto:
"Wszystko co nas dotyka posiada racjonalne wytłumaczenie - my jedynie musimy wytłumaczenie to sobie wypracować."
Niniejsza strona stawia sobie aż kilka ambitnych
celów. Najważniejszym jej celem jest
zaprezentowanie naukowych interpretacji
dla autentycznych zdjęć UFO, które to
interpretacje bazują na tzw.
"Teorii Magnokraftu".
("Teoria Magnokraftu" jest to teoria opisująca
szczegółowo wynaleziony na Ziemi statek
międzygwiezdny którego zasada działania
opisywana jest pod nazwą
magnokraft.
Więcej informacji na temat magnokraftu
zaprezentowane zostało w części #B tej strony.)
Wyrażając ten cel innymi słowami, strona ta wyjaśnia
co dokładnie pokazane tu autentyczne zdjęcia UFO
sobą prezentują, jak one powstały, oraz na co na
zdjęciach tych należy zwracać uwagę.
Następnym istotnym celem tej strony jest udokumentowanie
konsystencji w istniejących zdjęciach UFO. Znaczy
wykazanie na przykładzie autentycznych zdjęć UFO,
że cała ta różnorodność kształtów i zjawisk, utrwalana
w zupełnie odmiennych częściach świata i przez
całkowicie nieznających się nawzajem ludzi, zawsze
pokazuje ten sam rodzaj statków międzygwiezdnych,
tyle że utrwalanych z odmiennych stron, w odmiennych
warunkach świetlnych, podczas odmiennych trybów
działania, w odmiennych konwencjach i trybach lotu,
itd., itp. To zaś jeszcze raz potwierdza, że owe konsystentne
zdjęcia UFO faktycznie utrwalają rzeczywiście istniejące
statki kosmiczne - tyle tylko że owe statki celowo i w
inteligentny sposób ukrywają się przed ludźmi i
skrycie zwodzą naszą cywilizację.
Jeszcze jednym celem tej strony jest uzupełnienie
dodatkowymi zdjęciami owego materiału dowodowego
użytego do logicznego skonstruowania formalnego
dowodu naukowego na istnienie UFO, zaprezentowanego
na totaliztycznej stronie
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "UFO to już zbudowane przez kogoś magnokrafty".
Znaczy wykazanie, że zdjęcia pokazane w podbudowie
owego dowodu są praktycznie tylko maleńką kroplą w
całym morzu konsystentnej fotograficznej dokumentacji
istniania UFO i nieustannej choć dobrze ukrytej działalności
UFOnautów na Ziemi.
Kolejnym celem tej strony jest poszerzenie
zdjęciowego materiału dowodowego na istnienie
UFO pokazanego na totaliztycznej stronie
evidence_pl.htm - o dowodach materialnych skrytej działalności UFOnautów na Ziemi.
Znaczy uzupełnienie pokazanej tam całej gamy
najróżniejszych dowodów na istnienie UFO o
fotografie dokumentujące wygląd i działanie
owych wehikułów UFO.
Część #B:
Statek międzygwiezdny zwany
magnokraftem -
czyli podstawa i klucz do naukowego interpretowania fotografii
UFO oraz do pełnego zrozumienia wszelkich tajemnic UFO:
Motto:
"Dawniej zawrotny postęp wiedzy i techniki osiągany był ponieważ kiedyś naukowcy dobudowywali
nowe osiągnięcia do fundamentów naukowych postawionych przez ich poprzedników. Dzisiejszy
zaś zastój wiedzy oraz całkowity brak przełomowych osiągnięć naukowych wynika z faktu że dzisiejsi
naukowcy zamiast dobudowywać, wolą wyburzać solidne fundamenty które postawili ich poprzednicy.
Najwyraźniej ów proces wyburzania fundamentów widać na przykładzie obecnych badań UFO oraz
reakcji dzisiejszych naukowców na
formalny dowód naukowy na istnienie UFO."
Magnokraft
jest wynalazkiem całkowicie ziemskim. Znaczy
w całości został on wynaleziony, rozpracowany,
oraz kiedyś będzie zbudowany na Ziemi.
Jednak reguły i prawa fizyczne rządzące
rozwojem nowych napędów powodują, że
skoro statek ten dał się wynaleźć na Ziemi,
dał się on również wynaleźć na innych planetach.
Stąd mieszkańcy innych planet przybywają
na Ziemię właśnie w statkach identycznych
do magnokraftów. Z owej zasady wynika
formalny dowód naukowy stwierdzający
że "UFO istnieją i są to już zbudowane
przez kogoś magnokrafty". Dowód
ten zaprezentowany został na odrębnej
totaliztycznej stronie internetowej
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "UFO to już zbudowane przez kogoś magnokrafty".
Zachęcam do odwiedzenia owej strony.
#B3.
Postulat zamienności pomiędzy UFO i
magnokraftami:
Na odrębnej stronie internetowej
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym na istnienie UFO
udowodnione zostało konklusywnie
że "statki międzygwiezdne znane pod
nazwą UFO to już zbudowane przez
kogoś magnokrafty". Z kolei konsekwencją
tego formalnego dowodu jest zasada,
że każdy poprawny wzór matematyczny,
reguła i fakt opracowany dla magnokraftów,
musi równie poprawnie odnosić się też
i do UFO, a także każdy fakt zaobserwowany
na UFO musi również sprawdzać się
dla magnokraftów. Zasada ta znana
jest pod nazwą postulatu
zamienności pomiędzy UFO i magnokraftami.
Postulat ten opisany został dokładniej
w punkcie #D1 w/w strony
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym na istnienie UFO.
Jego konsekwencją jest, między innymi, że
obecnie możemy naukowo interpretować
zdjęcia UFO na bazie naszej znajomości
"Teorii Magnokraftu".
Należałoby tutaj dodać, że z powodu owego
"postulatu zmienności UFO i magnokraftów"
każdy badacz UFO ma faktycznie niemal
obowiązek poznania dokładnej budowy i
działania
magnokraftu.
Wszakże po dokładnym poznaniu magnokraftu
pozna on równie dokładnie wehikuły UFO.
To z kolei pozwoli mu nie tylko rozumieć i
interpretować zdjęcia oraz obserwacje UFO -
tak jak zilustrowano to na niniejszej stronie,
ale także nada bardziej naukowego charakteru
jego badaniom UFO. Jak też niniejsza strona
to ilustruje, znajomość magnokraftów jest
ogromnie pomocna i przydatna w naszym
poznawaniu tajemnic UFO.
#B4.
Źródła owej ogromnej różnorodności kształtów i wyglądów utrwalanych na zdjęciach UFO:
mianowicie trzy "generacje" UFO, trzy tzw. "konwencje działania UFO", trzy "tryby pracy"
napędu UFO w każdej z owych konwencji, osiem "typów" UFO, niezliczona liczba
odmiennych "konfiguracji" kilku UFO magnetycznie sprzęgniętych ze sobą, dzienne oraz
nocne fotografie UFO, odmienne parametry fotografowania, oraz wiele więcej czynników
(zaś wszystko to wyjaśnione na bazie
"Teorii Magnokraftu"):
Motto:
"Każdy potrafi wybrzydzać i zaprzeczać, ale tylko bardzo niewielu potrafi tworzyć i wyjaśniać.
Na przekór tego w naszej cywilizacji nagradza się wybrzydzanie i zaprzeczanie zaś karze tworzenie i wyjaśnianie."
Ci czytelnicy którzy fotografowali kiedykolwiek
wehikuł UFO doskonale znają owo uczucie
rozczarowania. Osobiście widzą na niebie
charakterystyczny zarys srebrzystego spodka,
znanego im z opowiadań jako wehikuł UFO.
Namierzają więc swój aparat fotograficzny i
pstrykają zdjęcie. Potem jednak się okazuje
że utrwalone zostały jedynie jakieś cienie oraz
smugi i plamy świetlne. Nikt im nie wierzy że
faktycznie widzieli i fotografowali pozaziemskie
UFO. Tzw. "sceptycy" wykorzystują tą okazję
aby z nich się zdrowo ponatrząsać, twierdząc
że musieli być bardzo pijani skoro wzięli
jakiegoś balona czy naturalne zjawisko
świetlne za pozaziemski wehikuł UFO.
Ostateczny wynik jest taki, że fotografujący
UFO zamykają się potem w sobie i składają
sobie samym obietnicę iż już nigdy więcej
NIE będą fotografowali tego co nietypowe,
a także że nikomu więcej nie będą
opowiadali o niezwykłościach które
przypadkowo ujrzeli.
Czy jednak owe cienie oraz smugi i plamy
światła które sfotografowali faktycznie nic nie
mają wspólnego ze srebrzystym dyskiem
pozaziemskiego wehikułu UFO który widzieli
na własne oczy? Obiektywna odpowiedź jest
że TAK, mają one wiele wspólnego. Faktycznie
owe cienie, smugi i plamy reprezentują bowiem
ten sam wehikuł UFO, tyle że odebrany i utrwalony
"technicznym okiem" jakim jest aparat fotograficzny
lub kamera wideo. Owo zaś "techniczne oko"
działa na zupełnie innej zasadzie niż oko ludzkie.
Niektóre obiekty, w tym właśnie wehikuły UFO,
to "techniczne oko" widzi więc również na zupełnie
odmienne sposoby niż widzi je oko ludzkie. (Jak
odmienny może być wygląd odbierany przez obiektyw
aparatu, każdy z nas może sprawdzić fotografując
swój wizerunek w automacie do zdjęć paszportowych,
oraz potem porównując otrzymane zdjęcie ze
swoim odbiciem w lustrze - to dlatego większość
ludzi na zdjęciu paszportowym wygląda jakby
"pouciekali z więzienia". Albo rozważmy kulę
karabinową - obiektyw aparatu może ją zobaczyć
i utrwalić na zdjęciu, jednak ludzkie oko nie jest
w stanie kuli tej odnotować.) Powodów dla tych różnic
pomiędzy widzianymi a fotografowanymi UFO
jest aż całe zatrzęsienie. Wymieńmy więc
tutaj i opiszmy chociaż najważniejsze z nich.
1. Zjawiska świetlne indukowane przez wehikuły UFO.
Napęd UFO działa na zasadzie elektromagnetycznej.
Stąd napęd tych wehikułów indukuje całą gamę subtelnych
zjawisk świetlnych, wiele z których pozostaje niewidoczne
dla ludzkich oczu, jednak jest rejestrowane na fotografiach
i na wideo. Ponieważ zdjęcia i filmy wideo podkreślają
moc owych zjawisk świetlnych w stosunku do tego jak odbierają
je oczy ludzkie, owe zjawiska świetlne zwykle zagłuszają
sobą inne kształty które w naszych oczach definiują to
czym dla nas są wehikuły UFO.
2. Ogromna różnorodność zasad działania na jakich
operują wehikuły UFO. Gdybyśmy dzisiejsze
samoloty i helikoptery pokazali jakimś mnichom
z okresu średniowiecza, oni także nie mogliby
znaleźć sensu w tym co widzą. Jakże bowiem
porównywać odrzutowce z samolotami śmigłowymi
oraz z helikopterami. Podobnie ma się sprawa z
wehikułami UFO. UFO nie stanowią tylko jednego
rodzaju statków kosmicznych, a ogromną gamę
najróżniejszych wielkości, konstrukcji, kształtów,
zasad działania, itd., itp. Faktycznie UFO budowane
są bowiem w aż trzech odmiennych "generacjach".
Każda z tych generacji jest uformowana z kilku
drastycznie odmiennych konstrukcji, takich jak
"dyskoidalne wehikuły", "czteropędnikowe wehikuły",
"napędy osobiste", oraz "promienie podnoszące".
Ponadto każda z tych odmiennych "generacji" jest
w stanie latać w jednej, w dwóch, lub nawet w trzech
odmiennych tzw. "konwencjach działania". Z kolei
owe "konwencje działania" wehikułów UFO różnią się
między sobą znacznie bardziej niż różnią się dzisiejsze
samoloty odrzutowe od samolotów śmigłowych. Na dodatek
do tego, w każdej z owych trzech "konwencji działania"
napęd wehikułów UFO może pracować w co najmniej
trzech różnych tzw. "trybach pracy". Z kolei owe "tryby
pracy" wehikułów UFO indukują znacznie większe różnice
wyglądu tego samego wehikułu UFO niż w dzisiejszych
odrzutowcach powodowałoby oglądanie np. nocnych lotów
z pracującymi silnikami odrzutowymi (tj. buchającymi
płomieniami) oraz nocnych lotów odrzutowca z wygaszonymi
silnikami (tj. lecących na zasadzie szybowca). Do tego
trzeba jeszcze dodać, że istnieje aż osiem odmiennych
"typów" UFO, każdy zaś z tych typów wygląda inaczej.
Każdy też z owych typów może sprzęgać się magnetycznie
z podobnymi do siebie, lub z innymi typami w ogromną
liczbę najróżniejszych latających "konfiguracji" UFO.
Ponadto napęd magnetyczny używany w UFO może
być realizowany w aż kilku odmiennych formach, np.
w formie wehikułu dyskoidalnego, wehikułu czteropędnikowego,
napędu osobistego, oraz tzw. "promienia podnoszącego".
Wszystko zaś to na zdjęciach i wideach generuje zupełnie
odmienne kształty, zjawiska świetlne, wyglądy, itp. Nic
dziwnego że ani dzisiejsi naukowcy, ani zwykli ludzie
nie są w stanie połapać się w tym wszystkim oraz zrozumieć
to wszystko. (Dzisiejsi naukowcy typowo zresztą nawet
nie starają się w tym wszystkim połapać, jako że dzisiejsza
nauka jest niekompetentna i nieprzygotowana do badań
inteligencji innych od ludzkiej, które to inteligencje wcale
nie współpracują z badającymi je naukowcami - co
wyjaśnia dokładniej punkt #B1 strony internetowej
ufo_proof_pl.htm - zawierającej formalny dowód naukowy na istnienie UFO,
a także wyjaśnia wpis nr #151 do blogow totalizmu których
adresy zawiera punkt #K3 niniejszej strony.)
Dopiero tzw. "Teoria Magnokraftu", czyli
teoria ziemskiego statku z napędem magnetycznym
opisanego na odrębnej stronie internetowej
magnocraft_pl.htm - o "Teorii Magnokraftu"
pozwoliła na wprowadzenie sensu i zrozumienia w
owej niezliczonej różnorodności kształtów
sfotografowanych UFO.
3. Działanie całej gamy tzw. "czynników zakłócających wizję".
Czynniki te wyszczególnione zostały i opisane
dokładniej w punkcie #J3 niniejszej strony
explain_pl.htm - o naukowej interpretacji autentycznych zdjęć UFO.
Ich działanie sprowadza się do wypaczania kształtów
UFO odbieranych przez nasze oczy i utrwalanych na
zdjęciach. Najlepszym przykładem owych czynników
jest tzw. "soczewka magnetyczna" objawiająca swe
działanie praktycznie w każdym UFO. Soczewka ta
wywołuje następstwa optyczne podobne do następstw
jakie oglądalibyśmy gdybyśmy patrzyli na wehikuły
UFO albo przez zwykłą soczewkę, albo za pośrednictwem
tzw. "krzywego zwierciadła". Znaczy soczewka ta
wypacza jedne kształty, ukrywa i rozmazuje inne,
może też być powodem niemal całkowitego zniknięcia
UFO z widoku. A trzeba pamiętać że "soczewka
magnetyczna" jest tylko jednym z całego szeregu
odmiennych "czynników zakłócających wizję" opisanych
w punkcie #J3 tej strony. Każdy zaś z tych czynników
potrafi wypaczyć wygląd UFO w stopniu równym do
działania owej soczewki magnetycznej. Nic więc dziwnego,
że fotografując UFO i porównując potem to co zostało
utrwalone z innymi fotografiami UFO, ludzie otrzymują
tak ogromną gamę kształtów i zarysów, że narazie nie
byli w stanie znaleźć w nich żadnego sensu.
Na szczęście dla nas "Teoria Magnokraftu",
opisywana m.in. w tomie 3
monografii [1/4] - "Zaawansowane Urządzenia Magnetyczne"
a także streszczona na odrębnej stronie internetowej
magnocraft_pl.htm - o "Teorii Magnokraftu",
dostarczyła nam wspaniałego klucza do rozszyfrowywania
zagadek owej ogromnej odmienności kształtów
i wyglądów UFO utrwalanych na zdjęciach i filmach.
Dzięki owemu kluczowi obecnie jesteśmy w stanie
dokładnie interpretować co poszczególne fotografie
i filmy UFO naprawdę sobą przedstawiają. Z kolei
owe interpretacje utwierdzają nas stanowczo w
pewności, że wszystkie autentyczne fotografie UFO
są ze sobą konsystentne, tj. że utrwalają one ten
sam rodzaj międzygwiezdnych statków latających
z napędem magnetycznym, tyle że fotografowanych
w odmiennych warunkach świetlnych i widokach,
przy innych zasadach konwencjach i trybach pracy,
itd., itp.
* * *
Na niniejszej stronie udokumentowane zostało
dla użytku czytelnika, że faktycznie istnieje
wysoka konsystencja i sens w owej ogromnej
różnorodności kształtów utrwalanych na zdjęciach
UFO. W ten sposób strona ta dodatkowo
udowadnia że wehikuły UFO są faktycznymi
wehikułami posiadającymi ściśle określoną
budowę i działanie, tyle że są one ciągle zbyt
mocno zaawansowane aby być rozumiane
przez przeciętnego naukowca ziemskiego.
(Faktycznie wiedza o UFO u typowego
dzisiejszego naukowca może być porównywana
do wzmiankowanej poprzednio wiedzy u
typowego średniowiecznego mnicha na
temat dzisiejszych samolotów odrzutowych.)
Aby udokumentować ten sens i konsytencję
w kształtach utrwalanych na zdjęciach UFO,
strona ta przytacza najbardziej reprezentacyjne
z takich zdjęć. Zdjęcia tu pokazane tak też
zostały dobrane aby ilustrowały one każdą
z najważniejszych klas sytuacji w których
owe międzygwiezdne statki kosmiczne mogą
zostać utrwalone. Dla każdego z owych zdjęć
strona ta dostarcza też naukowej interpretacji
co faktycznie zdjęcie to sobą przedstawia zgodnie
z "Teoria Magnokraftu". Zasady dokonywania
takiej naukowej interpretacji zdjęć UFO
wyjaśnione zostały dokładniej w odrębnym traktacie
[4c]
pióra Jan Pająk i Adam Wróbel, "Interpretacje
zdjęć UFO w świetle Teorii Magnokraftu", Traktat,
Timaru, New Zealand, 2002, ISBN 0-9583380-5-1,
którego gratisowe egzemplarze dostępne są
na całym szeregu stron internetowych wyszczególnionych
w "Menu 2", np. na stronie:
totalizm.nazwa.pl.
Tamten traktat [4c] zawiera też znacznie szersze
i dokładniejsze omówienie dużej liczby zdjęć UFO,
część z których pokazana jest również i na niniejszej
stronie internetowej. (Zdjęcia wywodzące się z owego
traktatu [4c] noszą tu w swojej fizycznej nazwie symbol
"4c" na samym początku swej nazwy - np. "4c_b11_1_z.jpg".
Z kolei traktat [4c] dla większości z nich przytacza ich
dokładne pochodzenie.)
* * *
Sporo pokazanych tutaj zdjęć została mi
przesłana przez zainteresowanych czytelników
do naukowego zinterpretowania w świetle
"Teorii Magnokraftu". Tam gdzie posiadałem
wymagane informacje, podałem źródło z
którego dane zdjęcie się wywodzi (a więc
również i nosiciela, lub kontakt z nosicielem,
praw copyright dla danego zdjęcia). Tam
zaś gdzie źródła takiego nie znam, po prostu
przytoczyłem samo zdjęcie z jego naukową
interpretacją. Byłbym jednak wdzięczny gdyby
ci z czytelników którym znane jest pochodzenie
owych zdjęć o nieznanym mi źródle, napisali
do mnie podając gdzie owo zdjęcie też widzieli
lub kto je wykonał. Chciałbym bowiem skontaktować
się z ich wykonawcami. Z góry dziękuję.
#C1.
Co to takiego "magnetyczna konwencja działania":
Nazwa "magnetyczna konwencja działania"
jest przyporządkowana do zasady działania
napędu magnokraftów i UFO, w której to
zasadzie działania owe statki międzygwiezdne
formują siły napędowe i stabilizacyjne w wyniku
magnetycznego odpychania się i przyciągania
zachodzącego pomiędzy pędnikami owych
wehikułów a naturalnym polem magnetycznym
panującym w otoczeniu owych statków. W
"magnetycznej konwencji działania" są w
stanie latać wehikuły UFO i magnokrafty
wszystkich możliwych generacji, typów,
oraz konstrukcji. Jednak na przekór tego NIE jest
ona używana powszechnie na Ziemi ponieważ
w konwencji tej wehikuły UFO są doskonale
widoczne dla ludzi, podczas gdy załoganci
tych wehikułów (tj. UFOnauci) bez przerwy
starają się ukrywać przed ludźmi swoją
nieustanną obecność na Ziemi. Dlatego
najczęściej "magnetyczna konwencja
działania" jest używana w nocy, kiedy
większość ludzi śpi, a także na obszarach
relatywnie bezludnych - gdzie UFOnauci
nie obawiają się że ich ktoś zobaczy.
"Magnetyczną konwencję działania" (która
pozwala jedynie podróżować w przestrzeni)
należy wyraźnie odróżniać od "telekinetycznej
konwencji działania" opisywanej w części
#E tej strony (która pozwala wehikułom UFO
zupełnie znikać z widoku), a także od "konwencji
manipulowania upływem czasu" opisywanej
w części #F tej strony (która pozwala wehikułom UFO
przenosić się do przeszłości lub do przyszłości).
Dokładne opisy wszystkich możliwych "konwencji
działania" w których mogą latać zarówno wszystkie
magnokrafty
jak i wszystkie wehikuły
UFO,
zaprezentowane zostały w podrozdziale M1.4
z tomu 11 najnowszej monografii
[1/5],
a także w podrozdziale B3 z tomu 2 starszej monografii
[1/4].
W owej "magnetycznej konwencji działania"
wykorzystanie pola magnetycznego do
napędzania wehikułów UFO wprowadza
określone następstwa dla tych wehikułów.
Przykładowo powoduje ono że (a) wehikuły
UFO muszą być budowane w określony i
ściśle sprecyzowany sposób, że (b) ich kształt
i wymiary opisane muszą zostać relatywnie
łatwym do zdefiniowania zestawem równań,
że (c) istnieje tylko 8 typów załogowych
dyskoidalnych UFO które oznaczane
są jako typy K3, K4, K5, K6, K7, K8, K9 i K10,
że (d) wszystkie zjawiska jakie UFO sobą
generują daje się dokładnie przewidzieć i
opisać już na naszym dzisiejszym poziomie
wiedzy (wszakże naukowo znamy już cechy
i działanie pola magnetycznego), itd., itp.
Naukowo analizując te następstwa, już na
obecnym etapie naszej wiedzy daje się
przewidzieć, że UFO tzw. "pierwszej generacji"
pracować mogą jedynie w trzech "trybach
pracy". Tryby te nazywane są (1) "trybem bijącym",
(2) "trybem wiru magnetycznego", oraz (3)
"trybem soczewki magnetycznej". W każdym
z tych trzech trybów pracy ten sam wehikuł
UFO wyglądać będzie zupełnie odmiennie.
Niniejsza część #C tej strony pokazuje jak
typowy (pojedyńczy) wehikuł UFO wygląda
w każdym z tych trzech trybów pracy.
Średnica gabarytowa "D" każdego wehikułu
UFO jest ściśle zdefiniowana następujacym
równaniem D = 0.5486*2**K metrów (tj.
"średnica gabarytowa D" wyrażona w metrach jest
równa jednostce zwanej "kubit kosmiczny" wynoszący
0.5486 ziemskiego metra, pomnożonej przez "2" do
potęgi "K"). Znając to równanie, oraz wiedząc że H = D/K,
daje się łatwo wyliczyć, że wymiary gabarytowe przykładowo
UFO typu K3, tj. dla którego K=3, uchwyconego na
zdjęciu z "Rys. #C2a", wynoszą: średnica D = 4.39 metrów,
wysokość H = 1.46 metra. Z kolei liczba stałej załogi
każdego wehikułu UFO wynosi "K" (nie należy mylić
owej liczby stałej załogi K, z liczbą pasażerów).
#C2.
Pojedyńcze UFO którego napęd działa w tzw. "trybie
bijącym",
sfotografowane w świetle dziennym:
"Bijący tryb pracy" UFO i magnokraftów, jest
tym trybem działania ich napędu przy którym
we dnie daje się zobaczyć prawdziwy wygląd
UFO. Wynika to z faktu, że w owym trybie pracy
pole magnetyczne generowane przez UFO
nie indukuje żadnych zjawisk świetlnych ani
elektro-magnetycznych które byłyby w stanie
przesłonić prawdziwy wygląd UFO. Dlatego
powłoka statku jest wówczas doskonale widoczna.
Jednocześnie sam wehikuł UFO jest bezpieczny
i można się do niego zbliżyć bez szkody dla
zdrowia. Nazwa "bijący" dla tego trybu pracy
wywodzi się stad, że pole magnetyczne UFO
lecącego w tym trybie "bije" jak ludzkie serce,
tj. jego amplituda i wydatek jakby skurcza się
i rozpręża jak serce.
Warto tutaj też dodać, że niezależnie od opisywanego
tutaj i ilustrowanego "bijącego trybu" pracy napędu
UFO i magnokraftów, w "magnetycznej konwencji
działania" owe wehikuły mogą również latać
w tzw. "trybie wiru magnetycznego",
oraz w tzw. "trybie soczewki magnetycznej" -
które dla pojedyńczych UFO zilustrowane
zostały w dalszych punktach tej części #C.
W trybie wiru magnetycznego linie sił pola
magnetycznego UFO szybko wirują wokół statku,
formując całą gamę wysoce niebezpiecznych zjawisk.
Przykładowo owe linie sił pola jonizują powietrze
powodując jego silne jarzenie się. Z kolei owa
chmura jarzącego się powietrza przesłania
prawdziwy wygląd UFO. Natomiast w "trybie
soczewki magnetycznej" pole UFO jest polem
stałym.
Oto jak autentyczne zdjęcie UFO ilustruje
wygląd owych dyskoidalnych wehikułów przy
"bijacym" trybie pracy ich napędu:
(a)
(b)
Rys. #C2ab:
Zdjęcie pojedyńczego wehikułu UFO
lecącego w tzw. "trybie bijącym"
sfotografowanego we dnie przy dobrym
oświetleniu. Tego rodzaju zdjęcie ujawnia
relatywnie wyraźnie wygląd powłoki
zewnętrznej UFO (aczkolwiek nie eliminuje
ono działania tzw. "soczewki magnetycznej").
Ponieważ powłoka UFO jest rodzajem lustra
o regulowanym stopniu refleksyjności i przepuszczania
światła, na takich zdjęciach wyraźnie widać
jedynie srebrzystą powierzchnię zewnętrzną
owego UFO, a stąd i kształt oraz wygląd
zewnętrzny danego UFO.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #C2a (lewy):
Oto typowy wygląd wehikulu UFO typu K3
oglądanego we dnie z boku przy "bijącym"
trybie pracy jego napędu. Doskonale widoczna
staje się wówczas lśniąca srebrzyście jak
nowa cyna powłoka kabiny załogi tego
wehikułu. Powłoka ta posiada taką cechę,
że jest ona lustrem o płynnie sterowanym
stopniu odbicia i przepuszczania światła.
Stąd we dnie załoga UFO może spowodować
że powłoka ta odbija światło jak srebrzyste
lustro. Jednak nocami lub przy złej widoczności
załoga UFO może uczynić tą powłokę całkowicie
przeźroczystą jak szyba. W takim przypadku
załoga może swobodnie oglądać otoczenie,
podczas gdy postronni widzowie widzą dokładnie
co jest w środku tego UFO.
Zdjęcie
to w 2001 roku wystawione było do wglądu na stronie
free.eroskop.pl.
Rys. #C2b (prawy):
Rysunek pokazujący wygląd boczny dyskoidalnego
magnokraftu
najmniejszego typu K3, pokazanego
w "trybie bijącym" jego napędu, tj. kiedy jego powłoka
przestawiona jest na przepuszczanie światła. Przy
takim nastawieniu powłoki, widoczna staje się też
budowa wewnętrzna tego statku.
Statek ten przypomina odwrócony do góry dnem talerz,
w którego centrum umieszczony jest pojedynczy kulisty
pędnik nośny, zaś na obrzeżu osiem kulistych pędników
stabilizacyjnych. Kształt i wymiary tego statku są ściśle
zdefiniowane zestawem równań. Pierścieniowata kabina
załogi wciśnięta jest pomiędzy pędnik nośny i pędniki
stabilizacyjne. Należy zwrócić uwagę iż pędniki stabilizacyjne
osadzone są w poziomym pierścieniu separacyjnym,
wykonanym - podobnie jak poszycie kabiny załogi,
z materiału nieprzenikalnego dla pola magnetycznego.
Pierścień ten odseparowywuje bieguny magnetyczne
N i S każdego pędnika, zmuszając jego pole do
cyrkulowania poprzez otoczenie. Każdy pędnik boczny
oddzielony jest też od pędników sąsiednich za
pośrednictwem pionowych przegród separacyjnych,
wykonanych z tego samego materiału nieprzenikalnego
dla pola magnetycznego.
Oryginalnie jest to rysunek F1(a) z monografii [1/4].
Dokładniejsze wyjaśnienie tego rysunku zawarto na stronach
magnocraft_pl.htm - o "Teorii Magnokraftu", oraz
[1/4] - o monografii "Zaawansowane Urządzenia Magnetyczne",
wyszczególnionych w menu na lewym marginesie tej strony.
* * *
Zauważ że można zobaczyć powiększenie
każdej fotografii z niniejszej strony internetowej. W tym celu wystarczy zwykle
kliknąć na tą fotografie. Ponadto wiekszość tzw. browserow ktore obecnie
są w użyciu, włączając w to populany "Internet Explorer", pozwala na
załadowanie każdej ilustracji do swojego
własnego komputera, gdzie można jej się do woli przyglądać, gdzie daje się ją
zredukować lub powiększyć, a także gdzie ją można wydrukować za pomocą
posiadanego przez siebie software graficznego.
Jeśli życzysz sobie przesunąć
daną ilustrację (tj. fotografię lub rysunek), znaczy
chcesz przemieścić ją w inne miejsce ekranu
z którego właśnie czytasz jego opis, wówczas
powinieneś uczynić co następuje: (1) kliknąć na
nią aby spowodować pojawienie się tej ilustracji
(zdjęcia lub rysunku) w odrębnym okienku, (2)
zmniejszyć wymiary tego odmiennego okienka
(z danym zdjęciem lub rysunkiem) poprzez "złapanie"
myszą jego prawego-dolnego narożnika i przesunięcie
tego narożnika w górę-lewo aby otrzymać rozmiar
tego odrębnego okienka jaki sobie życzysz mieć
(odnotuj że kiedy raz zmniejszysz już rozmiar
pierwszej takiej ilustracji, wówczas wszelkie następne
kliknięte rysunki pojawią się już w owych zmniejszonych
rozmiarach - chyba że je ponownie powiększysz w
taki sam sposób), a następnie (3) przemieść to
odmienne okienko z ilustracją w miejsce strony internetowej
w którym zechcesz je oglądać. (Aby je przemieścić
złap je myszą za ten niebieski pasek na jego
górnej krawędzi). Odnotuj też, że jeśli przesuniesz
(suwakiem) tekst tej strony kiedy go czytasz, owo
odrębne okienko z dodatkowym rysunkiem nagle
zniknie. Aby je ponownie przywrócić w nowe położenie
strony musisz kliknąć na jego "ikonkę" (nazwę) w
najniższej części ekranu.
#C3.
Nieruchomo zawiśnięte lub wolno
lecące pojedyńcze UFO w
trybie bijącym
fotografowane w nocy:
Podczas wolnych lotów nocnych w "trybie bijącym"
pracy napędu, wehikuły UFO nie formują
niemal żadnych spektakularnych efektów
świetlnych. Wszakże "bijące" pole ich napędu
niemal nie posiada zdolności do indukowania
prądów lub do jonizowania powietrza. Dlatego
większość powierzchni takiego nocnego UFO
pozostaje czarna. W ten sposób zlewa się ona
z równie czarnym niebem. Jednak dokładnie
na wylotach z pędników takiego UFO, potężne
pole magnetyczne jonizuje niewielkie plamy
powietrza. Ponadto we wnętrzu pędników takiego
UFO, strumienie iskier rotujące we wnętrzach tzw.
komór oscylacyjnych
z owych pędników, też wydzielają światło. Dlatego
jeśli pędniki te skierowane są swoimi wylotami ku
obserwatorowi na Ziemi, obserwator ten widzi
wydzielające się z nich światło. Dlatego wolno
lecące UFO fotografowane, filmowane, lub
obserwowane nocą w "trybie bijącym", zwykle
będzie wyglądało jak pierścień świateł wyznaczających
położenie jego pędników bocznych. Czasami
w środku tego pierścienia widoczne będzie też
pojedyńcze światełko z pędnika głównego owego
UFO. (Jeśli zaś zadziała tzw. "soczewka magnetyczna",
owo światełko z pędnika głównego może pozornie
zostać jakby "przeniesione" w nieco inne miejsce
niż wynosi jego faktyczne zlokalizowanie.)
Dokładniejsze wyjaśnienie czym są "pędniki
boczne" oraz "pędnik główny", ile pędników
"n = 4(K - 1)" posiadają poszczególne typy
wehikułów UFO i magnokraftów, a także jak
wygląda i czym jest owa "komora oscylacyjna",
zawarte zostało na stronach internetowych o
magnokrafcie wyszczególnionych w menu, np. na stronie:
magnocraft_pl.htm - o "Teorii Magnokraftu".
(a)
(b)
Fot. #C3ab:
Wygląd wolno lecącego wehikułu UFO sfotografowanego w nocy
podczas "bijącego trybu" pracy jego napędu. W trybie tym na
nocnych zdjęciach wolno lecącego UFO widoczne stają się
jedynie plamy powietrza zjonizowanego na wylotach z pędników statku.
Kolor owych plam jest zależny od bieguna N lub S pola UFO które
jonizuje owo powietrze. Przykładowo, przy wylotach z bieguna N
pędników UFO i magnokraftów powietrze jonizowane jest w kolorach
zółtym lub pomarańczowym, natomiast przy wylotach z bieguna S
powietrze jonizowane jest w kolorach zielonym lub niebieskim.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #C3a (lewe):
Wygląd wolno lecącego UFO sfotografowanego w nocy na czarno-białej
fotografii przy bijącym trybie pracy jego napędu. W takim trybie pracy
i przy braku zewnętrznego światła, faktycznie z tego UFO niemal nic
nie widać. Zewnętrzny obserwator może jedynie odnotować jarzenie
się plam powietrza zjonizowanego na wylotach z pędników statku, oraz
poświatę iskier wydobywającą się z tzw. "komór oscylacyjnych" w pędnikach
statku (jeśli pędniki te skierowane są wylotami w stronę fotografującego).
Na powyższym zdjęciu widocznych jest 20 takich jarzących się wylotów
z pędników bocznych tego UFO. Jeśli jednak policzy się także pędniki
których jarzenia zdjęcie to nie uchwyciło, jednak na których istnienie
wskazuje równomierne rozmieszczenie pędnikow bocznych, wówczas
okazuje się że owo UFO posiadało n = 32 pędniki boczne. Ponieważ
zaś istnieje związek matematyczny pomiędzy liczbą "n" pedników
bocznych danego UFO, oraz jego współczynnikiem "K" - związek ten
przyjmuje postać "n = 4(K-1)", daje się łatwo wyznaczyć, że powyższa
fotografia uchwyciła UFO typu K9 (dla którego K=9, zaś n=32). Podane
w punkcie #C1 tej strony równania informują, że takie UFO typu K9
posiada następujące wymiary gabarytowe: średnica D = 280.88 metrów,
wysokość H = 31.21 metrow. Stałą załogę UFO typu K9 stanowi 9 UFOnautów.
Podobne nocne fotografie wolno lecącego UFO
pokazane zostały na zdjęciach "Rys. #C11ab"
z punktu #C11 totaliztycznej strony
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "wehikuły UFO istnieją".
Rys. #C3b (prawy):
Rysunek pokazujący wygląd magnokraftu typu K3
w "trybie bijącym", kiedy jego powłoka przestawiona
jest na przepuszczanie światła. Przy takim nastawieniu
powłoki, gdyby światło na to pozwalało, widoczna
by się stała również budowa wewnętrzna tego statku.
Niestety, jeśli statek ten sfotografowany zostaje w
nocy, wówczas jedyne co staje się widoczne, to
plamy dwukolorowo jarzącego się powietrza na wylotach
z pędników - zaznaczone na czarno na powyższym
rysunku. Rysunek pokazuje też najważniejsze
wymiary pozwalające na dokładnie wyznaczenie
typu danego statku. (Jak typ ten wyznaczać
wyjaśnione to zostało na rysunku #E1b ze strony
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "wehikuły UFO istnieją".
Odnotuj że zaznaczone na tym rysunku linie
interpretujące gabarytowe wymiary "D" i "H" statku,
oczywiście podczas rzeczywistych obserwacji UFO
nie są widoczne.
Oryginalnie jest to rysunek F20 z monografii [1/4].
Dokładniejsze wyjaśnienie tego rysunku zawarto na stronach
magnocraft_pl.htm - o magnokrafcie
wyszczegolnionych w "Menu 2".
Typ UFO daje się wyznaczyć relatywnie łatwo
poprzez pomierzenie dla danego wehikułu jego
tzw. "współczynnika krotności" oznaczanego
przez "K". Współczynnik ten stwierdza ile razy
wysokość gabarytowa "H" mieści się w
średnicy gabarytowej "D" danego wehikułu, czyli
K = D/H. Dla UFO typu K3 ów wspołczynnik wynosi
K=3, dla UFO typu K4 owo K=4, itp. ..., aż dla
największego UFO typu K10 ów współczynnik
krotności "K" wynosi K=10. Sposób pomierzenia
"K" zilustrowano właśnie na rysunku "Rys. #C3b".
Zauważ, że na owym rysunku pokazano
magnokraft typu K3 (tak jak na zdjęciu z "Rys. #C2"),
dla którego K=3.
* * *
W tym miejscu należy wyraźnie podkreślić,
że jeśli wyloty pędników UFO oglądane są
w nocy gołymi oczami, lub utrwalane są na
kolorowych zdjęciach lub filmie (a nie na
czarno-białym jak powyżej), wówczas ich
jarzenie posiada owe dwa wyraźne kolory
zależnie od bieguna magnetycznego N, S skierowanego
ku fotografującemu. Kolory owego jarzenia
się pędników UFO opisane zostały i udokumentowane
fotografiami z punktu #C11 strony internetowej
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "wehikuły UFO istnieją"
(patrz tam "Rys. #C11ab").
#C4.
Szybko lecące pojedyńcze UFO w
trybie bijącym
fotografowane w nocy:
U szybko lecących wehikułów UFO fotografowanych
w nocy w trybie bijącym, zamiast plam światła
na wylotach z pędników, pojawia się cały szereg
rozbłysków powietrza zjonizowanego przez obwody
magnetyczne zwrócone do fotografującego.
Rozbłyski takie opisane zostały i udokumentowane
fotografiami w punkcie #C5 strony internetowej
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "wehikuły UFO istnieją"
(patrz tam "Rys. #C5a"). Fotografie te nie będą
więc już tutaj ponownie wyświetlane i omawiane
(kliknij na niniejszy zielony napis aby tu zobaczyć jedną z nich).
#C5.
Pojedyńcze UFO zawisające w powietrzu
niemal nieruchomo w trybie działania
wiru magnetycznego
fotografowane we dnie:
W trybie "wiru magnetycznego" linie sił pola
magnetycznego generowanego przez pędniki
UFO szybko wirują wokół fizycznej powłoki
statku. Z kolei ich wirowanie powoduje silną
jonizację powietrza. W owym przypadku
prawdziwe kształty fizyczne UFO zasłonięte
zostają taką chmurą zjonizowanego i silnie
jarzącego się powietrza.
Fot. #C5:
Wygląd wehikułu UFO sfotografowanego we dnie
w trybie pracy "wiru magnetycznego" (jednak przy
niewielkiej mocy tego wiru). W trybie tym typowo
na dziennych zdjęciach UFO widoczne staje się
jedynie powietrze zjonizowane wirem magnetycznym
napędu owego statku. Powietrze to formuje obraz
zwany "jonowym obrazem wiru". Faktyczny kształt
UFO ukrywa się we wnętrzu owego "jonowego obrazu wiru".
(Kliknij na powyższe zdjęcie aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
#C6.
Pojedyńcze UFO lecące tak szybko w trybie działania
wiru magnetycznego,
że ludzkie oko nie jest w stanie odnotować jego istnienia,
fotografowane we dnie:
Wehikuły UFO (a także
magnokrafty)
mogą latać w powietrzu z ogromnymi
prędkościami przekraczającymi nawet 60 000
km/godź. Mogą więc być nawet szybsze
od kuli karabinowej. Przy tak szybkich lotach
ludzkie oko ich nie jest w stanie odnotować.
Jednak aparat fotograficzny czasami przypadkowo
je rejestruje. W takim przypadku na zdjęciu
wygląd wehikułu UFO jest zasłonięty falami
powietrza które tak szybko lecące UFO
wzbudza swym ruchem. Oto przykład
właśnie takiego zdjęcia ogromnie szybko
lecącego UFO.
(a)
(b)
Fot. #C6ab: UFO lecące nawet
szybciej niż kula karabinowa.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #C6a (lewe):
Powiększenie ogromnie szybko lecącego wehikułu UFO.
Owo ekstremalnie szybko lecące UFO sfotografowane
zostało przez Mrs Edwards B. z Devona Street, Aspley,
Brisbane, Australia, dnia 12 maja 1973 roku. Wykonała
ona to zdjęcie podczas pobytu na wakacjach, kiedy Mr
Sinel (jej orzyjaciel) wypadł z jachtu do wody, w przybliżeniu
6 [km] na południowy-wschód od Bay of Mayor Island
(Tuhua Rocks), New Zealand. Po tym jak film został
wywołany, wehikuł nieodnotowany przez świadków
ukazał się lecąc ponad horyzontem. Oszacowana
szybkość UFO była około 60,000 [km/h]. Na następnej
klatce wykonanej kilka sekund później, wehikuł ten już
nie jest widoczny.
Rys. #C6b (prawy):
Całe zdjęcie na którym uchwycony został ów wehikuł
UFO lecący nawet szybciej niż kula karabinowa.
Wehikuł ten daje się zobaczyć tuż ponad linią
horyzontu, w pobliżu miejsca gdzie przy horyzoncie
widać dziób jakby łodzi ponad głową pływającej
w morzu osoby a znacznie poniżej (i pomiędzy)
grupki czterech mew.
#C7.
Pojedyńcze wolno lecące lub nieruchome UFO w trybie
wiru magnetycznego
fotografowane w nocy z długim czasem naświetlania:
Nocne fotografie nieruchomych lub wolno
lecących UFO utrwalają jedynie wygląd
owej wirującej chmury silnie jarzącego
się powietrza zjonizowanego wirującym
polem magnetycznym tego UFO.
Chmura ta ukrywa fizyczny wygląd
UFO w swoim wnętrzu. Jest ona
znana pod nazwą "jonowy obraz wiru
magnetycznego". Obraz ten faktycznie
odzwierciedla kształt uformowany z linii
sił pola magnetycznego generowanego
przez dane UFO, a nie kształ samego
owego UFO.
"Jonowy obraz wiru magnetycznego" opisany
został i udokumentowany fotografiami w punkcie
#C7 strony internetowej
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "wehikuły UFO istnieją"
(patrz tam "Rys. #C7ab").
Fot. #C7:
Wygląd nieruchomego lub wolno lecącego
wehikułu UFO sfotografowanego w nocy w
trybie pracy "wiru magnetycznego". W trybie
tym na nocnych zdjęciach UFO widoczne staje
się jedynie silnie jarzące się powietrze zjonizowane
wirem magnetycznym i formujące tzw. "jonowy obraz wiru".
(Kliknij na powyższe zdjęcie aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Warto odnotować że przy szybko lecących UFO
fotografowanych w nocy, ich obraz jonowy ulega
rozwianiu. Stąd rejestrowane wówczas formy
wyglądają już inaczej (mniej symetrycznie).
Przykład takiego "rozwianego obrazu jonowego
wiru" pokazany został na zdjęciu z "Rys. #C12ab" ze strony
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "wehikuły UFO istnieją".
#C8.
Pojedyńcze UFO w trybie
wiru magnetycznego
fotografowane w nocy z bardzo krótkim czasem naświetlania:
U wehikułów UFO fotografowanych w nocy
w trybie wiru magnetycznego, kiedy fotografujący
aparat nastawiony jest na bardzo króki czas
naświetlania, zamiast jednolitego tzw. "jonowego
obrazu wiru magnetycznego" na zdjęciu pokazuje
się dynamiczny obraz wirujących tzw. "obwodów
magnetycznych UFO". Takie jarzące się obwody
magnetyczne opisane zostały i udokumentowane
fotografiami w punkcie #C4 strony internetowej
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym że "wehikuły UFO istnieją"
(patrz tam "Rys. #C4abc"). Fotografie te nie będą
więc już tutaj ponownie wyświetlane i omawiane
(kliknij na niniejszy zielony napis aby tu zobaczyć jedną z nich).
Na niniejszej stronie przebieg owych "obwodów
magnetycznych UFO" jest też widoczny na
"Fot. #D8a" poniżej.
"Soczewka magnetyczna" jest to konfiguracja
silnego pola magnetycznego UFO powodująca
odchylanie drogi światła. Najsilniej soczewka
ta się pojawia kiedy wehikuły UFO osłonięte
zostają stałym polem magnetycznym.
Może ona wówczas
powodować nawet całkowite zniknięcie UFO
z widoku. Jednak jej działanie w pewnym
stopniu wyzwalane jest także przy każdym
innym rodzaju pola. Dlatego praktycznie
"soczewka magnetyczna" ujawnia swe działanie
niemal na każdej fotografii UFO. Ponieważ
zmienia ona wygląd UFO tak jak zmieniałoby
go oglądanie w tzw. "krzywym zwierciadle",
soczewka ta czasami poważnie wypacza wygląd
sfotografowanego wehikułu. Jednak najwyraźniej
daje się ona odnotować na przypadkach kiedy
wehikuły UFO właśnie wznoszą się w górę, zaś
ktoś na nie patrzy (lub je fotografuje) od spodu -
tak jak to pokazano na "Rys. #C9b" poniżej. W
owych bowiem przypadkach "soczewka magnetyczna"
powoduje znikanie całego korpusu UFO, czyli
znikanie całej części UFO na "Rys. #C9b" poniżej
zaznaczonej wykropkowaną linią, a jedynie
pozostawanie w widoku kwadratowego lub
romboidalnego zarysu
komór oscylacyjnych
z pędnika głównego tego wehikułu.
Więcej na temat owej "soczewki magnetycznej"
we wznoszącym się UFO wyjaśnione zostało w
podrozdziale F10.1 z tomu 3 monografii
[1/4] - "Zaawansowane Urządzenia Magnetyczne".
(a)
(b)
(c)
(d)
Fot. #C9abcd: Dzienny i nocny wygląd
pojedyńczego wehikułu UFO wznoszącego
się w górę i fotografowanego od dołu w
"trybie soczewki magnetycznej".
Obie te fotografie zostały wykonane w
okolicznościach wyjaśnionych w części
"b" powyższej ilustracji (tj. wyjaśnionych
na "Rys. #C9b"), kiedy to fotografujący
był w stanie jedynie zarejestrować zarysy
wylotu kwadratowej kapsuły dwukomorowej
z pędnika głównego statku, podczas gdy
pozostała część powłoki wehikułu pozostawała
dla niego niewidzialna. (Na powyższych
zdjęciach (a) i (c) zarysy tej kapsuły wyglądają
jak fragmenty rombu ponieważ utrwalone
one były od strony ich narożnika zaś ich
tylnie części przesłonięte zostały kolumną
nieprzeźroczystego pola magnetycznego
wyrzucanego z danej kapsuły dwukomorowej
do otoczenia.) Warto podkreślić
że na obu fotografiach z części (a) i (c)
powyżej, grubości przestrzeni zawartej
pomiędzy "zewnętrzną komorą oscylacyjną"
oraz "wewnętrzną komorą oscylacyjną"
danej "kapsuły dwukomorowej,
spełniają równanie (C9): ao=ai(sqrt(3)).
(Kliknij na powyższe zdjęcia lub rysunki
aby zobaczyć je w powiększeniu, albo
aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #C9a (góra-lewe):
Jedno z najlepszych kolorowych fotografii
(utrwalonej w świetle dziennym) pokazującej
"kapsułę dwukomorową" z pędnika głównego
UFO wznoszącego się w górę, w którym to
UFO jego komory oscylacyjne pracują w
"trybie dominacji strumienia wewnętrznego".
W takim wznoszącym się UFO wydatek z jego
pędnika głównego jest tak silny, że formuje on
"soczewkę magnetyczną" która ukrywa w sobie
cały korpus wehikułu UFO a pozwala zobaczyć
jedynie wygląd "kapsuły dwukomorowej" z
pędnika głónego tego UFO. (Co to takiego
owa "kapsuła dwukomorowa", wyjaśnione to
zostało na stronie internetowej
oscillatory_chamber_pl.htm - o budowie i działaniu "komór oscylacyjnych".)
Powyższe zdjęcie (a) zostało wykonane przez
nauczyciela na Hawajach i opublikowane w
książce [3S1.3] "Into the Unknown", Reader's
Digest, Sydney, Australia, 1982, ISBN 0 909486 92 1,
strona 315. Na wyższej jakości odbitkach tego
zdjęcia stożek pola magnetycznego wyrzucany
w dół do otoczenia przez komorę wewnętrzną
tego UFO jest dobrze widoczny. Stożek ten
przesłania zarysy dwóch tylnych krawędzi
kapsuły dwukomorowej. (To z jego powodu
zamiast całego "rombu" zdjęcie to utrwaliło
jedynie dwa przednie jego boki - tylnie boki
tego "rombu" ukrywają się bowiem poza
strożkiem nieprzeźroczystego dla światła
pola magnetycznego wyrzucanego w dół
przez tą kapsułę dwukomorową.) Pole UFO
przechwycone w tzw. "strumień krążący"
danej kaspuły dwukomorowej działa jak
"czarna dziura" opisywana w podręcznikach
optyki, wytwarzając widoczną na zdjęciu
czarną przestrzeń. Z uwagi na działanie
"soczewki magnetycznej", oprócz kapsuły
dwukomorowej z pędnika głównego, cała
reszta tego wehikułu UFO pozostaje niewidoczna.
(Oryginalnie jest to rysunek S5 (lewy) z monografii [1/4].)
Odnotuj że powyższe zdjęcie wylotu z kapsuły
dwukomorowej pędnika głównego UFO pokazane
też zostało i dokładniej omówione w punkcie #E3
totaliztycznej strony
propulsion_pl.htm - o zaawansowanych napędach magnetycznych wehikułów latających
(patrz tam "Rys. #10abcd").
Rys. #C9b (góra-prawy):
Wyjaśnienie dla efektu "soczewki magnetycznej"
we wznoszącym się UFO. Efekt taki może zostać
wytworzony na życzenie przez wszystkie wehikuły
magnokrafto podobne (tj. zarówno przez UFO jak
i przez magnokrafty). Obserwator który śledzi (lub
fotografuje) taki wehikuł gdy ów efekt się ujawni,
w najbardziej korzystnym przypadku może jedynie
zarejestrować kwadratową komorę oscylacyjną z
pędnika głównego, podczas gdy cała powłoka statku
pozostaje dla niego niewidzialna (patrz też "Rys. #C9d").
Aby wytworzyć taką soczewkę magnetyczną, dany
wehikuł otacza się stałym, lub niemal stałym, polem
magnetycznym. Konfiguracja tego pola tak się wówczas
ukształtowywuje, że moc uwięziona w "centralym
obwodzie magnetycznym statku" (tj. obwodzie
którego linie sił przebiegają jedynie przez pędnik
główny statku) przewyższała wielokrotnie moc krążącą
w międzypędnikowych i bocznych obwodach magnetycznych
(tj. obwodach których linie sił przebiegają przez pędnik
główny i pędniki boczne). Stąd ów "centralny obwód
magnetyczny" jakby hermetycznie zawija w sobie nie tylko
cały korpus statku, ale także jego pozostałe dwa obwody.
Z kolei linie sił skoncentrowanego pola magnetycznego
tego obwodu centralnego zachowują się jak wiązka włókien
optycznych oddziaływujących na światło odbite do
obserwatora. Ich oddziaływanie manifestuje się na
dwa następujące sposoby: (1) powoduje ono zakrzywianie
światła którego droga powinna przebiegać w poprzek linii
sił pola magnetycznego (tj. światło odbite od korpusu
statku zostaje tak ugięte że NIE dociera ono do osoby
obserwującej), ale (2) umożliwia ono swobodne przejście
światła którego droga przebiega wzdłuż linii sił pola
magnetycznego (tj. tylko światło pochodzące z pędnika
głównego może bez przeszkód dosięgnąć obserwatora
stojącego dokładnie pod statkiem). Stąd najkorzystniej
ustawiona osoba która patrzy na taki magnokraft lub UFO
dokładnie spod spodu (tj. wzdłuż linii sił obwodu centralnego),
może co najwyżej zobaczyć kwadratowy lub romboidalny
kształt kapsuły dwukomorowej z pędnika głównego,
podczas gdy cała reszta statku - hermetycznie zawinięta
w linie sił pola magnetycznego, nie jest dla niej widoczna.
Dla wszystkich innych osób, które patrzą na statek pod
znacznie większymi kątami, cały wehikuł staje się niewidzialny.
Oznaczenia: 1 - droga po której światło nie jest w stanie
się przedostać, 2 - droga po której światło bez przeszkód
dociera do obserwatora. (Powyższy rysunek oryginalnie
stanowi "rysunek F32" z monografii [1/4].)
Odnotuj że dokładne wyjaśnienie tego rysunku
zawarte jest także w punkcie #21 na stronie
magnocraft_pl.htm - o "Teorii Magnokraftu".
Fot. #C9c (dół-lewe):
Nocna fotografia kapsuły dwukomorowej z pędnika
głównego UFO wznoszącego się do góry. Kapsuła
ta pracuje w trybie "dominacji strumienia zewnętrznego"
- tak jak ów tryb wyjaśniony jest w części (d) powyższej
ilustracji. Fotografia ta została wykonana przez
dziennikarza ponad Clovis, New Mexico, dnia
23 stycznia 1976 roku - patrz książka [5S1.1]
Joshua Strickland, "There are aliens on earth!
Encounters", Grosset & Dunlop, New York, 1979,
ISBN 0 448 15078 6, strona 49. Na fotografii tej
"strumień wynikowy" jest odprowadzany z kapsuły
dwukomorowej pędnika do otoczenia przez
komorę zewnętrzną. Strumień ten jonizuje
powietrze, stąd na fotografii jest on widoczny
jako wycinek świetlistego rombu (tj. dwa przednie
boki rombu). Komora wewnętrzna produkuje
magnetyczny "strumień krążący" jaki pojawia
się w formie czarnego kwadratu zlewającego
się z czarnym otoczeniem.
(Oryginalnie jest to rysunek S5 z monografii [1/4].)
Rys. #C9d (dół-prawy):
Ilustracja różnic w wyglądzie zewnętrzym "kapsuł
dwukomorowych" pierwszej generacji obserwowanych
w obu przeciwnych trybach pracy, tj.: (a) w trybie
dominacji strumienia WEWNĘTRZNEGO, oraz
(b) w trybie dominacji strumienia ZEWNĘTRZNEGO.
Ponieważ potężne pulsujące pole magnetyczne
panujące w takich kapsułach jest przeźroczyste
tylko jeśli patrzeć na nie wzdłuż jego linii sił,
zakrzywione linie sił tzw. "strumienia krążącego C"
(tj. stromienia magnetycznego który tylko "krąży"
pomiędzy oboma komorami kasuły wcale nie
wydostając się na zewnątrz) muszą być nieprzeźroczyste
dla postronnego obserwatora, a stąd będą one
widoczne jako obszary czerni albo "czarne dziury".
(Oryginalnie jest to rysunek C6 z monografii [1/4].)
Lewy przypadek (a) owej kapsuły dwukomorowej
pierwszej generacji ilustruje jej pracę w "trybie z
dominacją strumienia wewnętrznego". Strumień
wynikowy "R" (odprowadzany do otoczenia)
zostaje w tu wytwarzany przez "wewnętrzną (I)
komorę oscylacyjną tej kapsuły", podczas gdy cały
wydatek "zewnętrznej (O) komory oscylacyjnej"
tej kapsuły zamieniany zostaje w "strumień
krążący C" który jest więziony w obrębie kapsuły.
Stąd w kapsule takiej przestrzeń pomiędzy komorą
wewnętrzną i zewnętrzną zajmowana przez ów
"strumień krążacy" jest nieprzeźroczysta dla światła
i wygląda jak obszar całkowicie zaczerniony (tj. jak
tzw. "czarna dziura" z optyki).
Prawy przypadek (b) owej kapsuły dwukomorowej
pierwszej generacji ilustruje jej pracę w "trybie
z dominacją strumienia zewnętrznego". Strumień
wynikowy "R" odprowadzany z tej kapsuły do
otoczenia jest w tym przypadku wytwarzany
przez "zewnętrzną (O) komorę oscylacyjną
danej kapsuły". Natomiast "wewnętrzna (I)
komora oscylacyjna" tej kapsuły dostarcza
jedynie strumienia krążącego "C" jaki w swym
obiegu po opuszczeniu "komory wewnętrznej"
w całości zakrzywia się z powrotem do "komory
zewnętrznej". Stąd w tej kapsule przekrój poprzeczny
owej komory wewnętrznej "I" przesloniętej owym
nieprzeźroczystym dla światła strumienien
krążącym wygląda jak całkowicie zaczerniony
(tj. jak tzw. "czarna dziura" z optyki).
#C11.
Pojedyńcze UFO fotografowane w nocy kiedy jego pędniki pracują jak reflektory i rzucają na ziemię smugi światła:
UFO takie na zdjęciach pojawia się jako
zawieszone gdzieś wysoko nad ziemią
(czasami nawet w chmurach) źródło jednej
lub kilku smug ogromnie jaskrawego i
smukłego światła rzucanego na ziemię.
Takie właśnie smugi światła rzucane na
Ziemię przez wehikuły UFO, pokazane
zostały w punkcie #A1 totaliztycznej strony
memorial_pl.htm - jak UFOnauci podważają wiarygodność autentycznych zdjęć UFO
(patrz tam "Fot. #1ab" oraz "Fot. #3") - tutaj
nie będą więc już ponownie wyświetlane i omawiane
(kliknij na niniejszy zielony napis aby je tu zobaczyć).
W tym miejscu należy też dodać, że owe
"smugi światła" rzucane na ziemię z pędników
UFO wypełniają aż kilka funkcji naraz. Tylko
jedna z owych funkcji polega na oświetlaniu
wybranego obszaru na powierzchni ziemi
aby dokładniej się mu przyglądnąć. Inna,
znacznie częstrza funkcja, to używanie owej
"smugi światła" jako rodzaju światłowodu
kierującego działaniem tzw. "promienia
podnoszącego". Ów "promień podnoszący"
jest to po prostu rodzaj jakby "windy wykonanej
ze światła". Winda ta używa zjawiska technicznie
indukowanej
telekinezy
aby przenosić wybrane obiekty, uprowadzanych
ludzi, a także członków załogi UFO, pomiędzy
powierzchnią ziemi a pokładem UFO. Stąd
wielu ludzi uprowadzanych na pokłady UFO
raportuje potem że zostali wyniesieni do UFO,
a czasami również zwróceni na ziemię,
własnie za pomocą takiego promienia światła.
(Czasami ich powrót na ziemię odbywa się już
na odmiennej zasadzie
cofnięcia ich czasu do tyłu -
patrz opisy tzw. "drogi w jedną stronę".)
#C12.
Pojedyńcze UFO fotografowane we dnie kiedy ukrywa się przed wzrokiem ludzkim we wnętrzu technicznie formowanej przez siebie chmury:
#C13.
Odnotujmy liczbę powyższych odmiennych klas obrazów pojedynczego UFO - tj. fotografowany był zaledwie jeden rodzaj dyskoidalnego wehikułu, a otrzymaliśmy aż tyle odmiennych jego wizerunków:
W niniejszej części #C tej strony pokazane
zostało jak wiele odmiennych kształtów
otrzymuje się na zdjęciach tylko poprzez
fotografowanie jednego dyskoidalnego UFO.
A pamiętać trzeba, że owe pojedyncze UFO
moga zostać następnie sprzężone razem w
niezliczoną liczbę złożonych konfiguracji UFO -
co pokazuje następna część #D. Z kolei każda
z owych konfiguracji ponownie może formować
opisane powyżej, chociaż już odmienne kształty
na fotografiach. Aby było ciekawiej, wszystko to
następnie należy pomnożyć przez trzy odmienne
generacje UFO pracujące w trzech różnych
"konwencjach działania", oraz potem pomnożyć
przez rozliczne formy napędu które w każdej
z tych generacji mogą być budowane (takie jak
dyskoidalne UFO, czteropędnikowe UFO, napędy
osobiste UFOnautów, oraz tzw. "promienie
podnoszące"). Wszystko to wzięte razem oznacza,
że utrwalana na zdjęciach może być niemal
nieograniczona liczba kształtów UFO. Niemniej
wszystkie owe rozliczne kształty UFO wykazują
bardzo ścisłą konsystencję która już obecnie
pozwala na jednoznaczne ustalanie które
zdjęcia UFO są autentyczne, a które zaś
są fabrykacjami. (Fabrykacje zdjęć UFO
pokazane są na stronie internetowej
memorial_pl.htm - jak UFOnauci podważają wiarygodność autentycznych zdjęć UFO -
patrz tam np. "Fot. #6b").
#D1.
Co to takiego owe konfiguracje magnetycznie sprzęgniętych wehikułów UFO:
Konfiguracje wehikułów UFO lub ziemskich
magnokraftów to po prostu zdolne do
samodzielnych lotów sprzężenia razem kilku
owych wehikułów siłami magnetycznymi
pochodzącymi z ich pędników. Takie sprzężenia
latają potem już jako jedna cała jednostka
sterowana przez pojedyńczego pilota. Można
więc je porównywać do naszych pociągów w
których zamiast indywidualnych wagonów
sprzęgane razem są wehikuły UFO, lub do
naszych ciężarówek z przyczepami.
Faktycznie daje się formować praktycznie nieograniczoną
liczbę najróżniejszych latających konfiguracji
UFO lub magnokraftów. Z uwagi jednak na sposób
na jaki poszczególne wehikuły są nawzajem
sprzęgane w owych konfiguracjach, wyróżnić
się daje 6 podstawowych klas owych konfiguracji.
Wszystkie owe 6 klas konfiguracji UFO lub magnokraftów
zilustrowane zostało na "Rys. #5abcdef" ze strony
propulsion_pl.htm - o zaawansowanych napędach magnetycznych dla wehikułów latających.
Kompleks kulisty UFO lub magnokraftów
formowany jest kiedy dwa takie wehikuły
magnetycznie przylegają do siebie swoimi
podłogami. Wygląd zewnętrzny takiego
"kompleksu kulistego" uformowanego z
dwóch wehikułów UFO typu K6 pokazano
na poniższym "Rys. #D2". Z kolei zasada
formowania takiego "kompleksu kulistego"
uformowanego z dwóch magnokraftów
typu K3 (a więc z najmniejszego typu
załogowego tych wehikułów) zilustrowane
zostały na poniższym "Rys. #D2c".
(a)
(b)
(c)
Fot. #D2abc: Porównanie
kompleksu kulistego sprzęgniętego
z dwóch UFO typu K6, a sfotografowanego
nad Szwecją przez Lars'a Thorn'a,
dnia 6 maja 1971 roku, z wyglądem
i konfiguracją kulistego kompleksu
dwóch magnokraftów typu K3.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #D2a (lewe):
Oto zdjęcie jednego z najbardziej starannie
przebadanych kompleksów kulistych UFO.
Zostało ono wykonane przez Szweda o nazwisku
Lars Thorn, w dniu 6 maja 1971 roku. Pokazuje
ona nieruchomo zawiśnięte UFO typu K6 na tle
krajobrazu. Z moich badań wynika, że załoga
takich wehikułów UFO typu K6 składa się z naukowców
wyspecjalizowanych w badaniach geologicznych.
Rys. #D2b (środkowy):
Rekonstrukcja kształtu i wyglądu kulistego
kompleksu wehikułów UFO z fotografii Thorn'a,
sporządzona na podstawie komputerowej
analizy zdjęcia Thorn'a przez sztokholmską
grupę badawczą GICOFF. Rekonstrukcja owa,
razem z powyższymi fotografiami opublikowana
została w książce [1rys.P9] i [1P2] Adolfa Schneidera
i Huberta Malthanera: "Das Geheimnis der unbeakannten
Flugobjekte" (tj. "Sekret niezidentyfikowanych obiektów latających"),
Hermann Bauer Verlag KG Freiburg im Breisgau, West Germany,
1976, ISBN 3 7626 0197 6, strona 81. Bardzo wyraźnie ujawnia ona
podwójny kołnierz opasujący wynikowy kompleks
w połowie jego wysokości, a powstały przez złożenie
z sobą dwóch soczewkokształtnych kołnierzy bocznych
obu statków. W dolnym wehikule widoczny jest wylot pędnika
głównego. W górnym wehikule widoczne są "czarne słupy"
czerni nad wylotami z pędników bocznych. (Takie "czarne
słupy" są także pokazane na "Rys. #C10ab" poniżej.)
Rys. #D2c (prawy):
Wygląd kompleksu kulistego uformowanego
z dwóch magnokraftów typu K3. Oryginalnie
wygląd ten pokazany został na "Rys. F1(b)" z
tomu 3 monografii [1/4]. (Kompleks kulisty
magnokraftów (i UFO) otrzymuje się
kiedy dwa wehikuły tego samego typu przewierają
do siebie magnetycznie swoimi podłogami.)
Zauważ że łączenie razem magnokraftów i UFO
większego typu (tj. typów K4 do K10) formować
będzie kompleks o bardziej spłaszczonym kształcie.
Konfigurację UFO (lub magnokraftów) o
kształcie cygara otrzymuje się kiedy szereg
tych wehikułów układa się jeden na grzbiecie
drugiego, tak jak czyni się to ze stosem talerzy
w kuchni. Oto zdjęcie cygara UFO, a także
powtórzenie rysunku F7(a) z monografii [1/4].
Oba one ilustrują wygląd zewnetrzny oraz
zasadę formowania tzw. "cygara posobnego".
W przypadku magnokraftów jest to cygaro
uformowane z 7 wehikułów załogowych typu
K6, czyli tego samego typu co wehikuły UFO
uchwycone na zdjęciu "Fot. #D2a" powyżej.
(a)
(b)
Fot. #D3ab:
Cygaro uformowane z wehikułów UFO.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #D3a (lewe):
Stos wehikułów UFO formujący "latające cygaro".
Odnotuj działanie "soczewki magnetycznej" która
znacząco wypacza wygląd tych wehikułów. W
cygarach UFO soczewka taka działa ze zwielokrotnioną
mocą.
Rys. #D3b (prawy):
Wygląd boczny całego kompleksu latającego o kształcie
cygara posobnego uformowanego z 7 magnokraftów
typu K6. Warto tu podkreślić, że wypełnione
po brzegi energią magnetyczną pędniki poszczególnych
statków takiego cygara (zawierające sześcienne kapsuły-dwukomorowe)
rozlokowane są w tym cygarze w formie która przypomina
paraboliczne lustro reflektorowe lub kumulacyjny ładunek
wybuchowy. Stąd łańcuchowa eksplozja tych pędników
wytworzy ukierunkowaną siłę uderzeniową, podobną do tej
od współczesnych kumulacyjnych pocisków przeciwpancernych.
Ponieważ statek taki zawsze musi latać zorientowany swą
osią centralną równolegle do lokalnego przebiegu linii sił
ziemskiego pola magnetycznego, jego eksplozja utworzy
więc bardzo charakterystyczny "motylkowaty" rozkład
zniszczenia, występujący w dwóch eksplozjach UFO
mających miejsce na powierzchni Ziemi, mianowicie w
eksplozji UFO koło Tapanui, a także eksplozji UFO w tajdze tunguskiej.
(Oryginalnie jest to rysunek F7 (a) z monografii [1/4].)
Warto też wiedzieć, że podobne cygaro, tyle że
uformowane z 6 magnokraftów typu K3, zostało
pokazane na "Rys. #5a" ze strony
propulsion_pl.htm - o zaawansowanych napędach magnetycznych dla wehikułów latających.
Zestaw semizespolony jest formowany kiedy
dwa wehikuły UFO, a niekiedy nawet więcej
niż dwa wehikuły UFO, przywierają do siebie
wypukłościami swoich kulistych kopuł górnych.
Oto wygląd zewnętrzny oraz zasada formowania
takiego "zestawu semizespolonego".
(a)
(b)
Fot. #D4ab: Zdjęcie "zestawu
semizespolonego" (zwanego też
"konfiguracją semizespoloną")
sfotografowanego w widoku z boku
w dzień, przy "trybie wiru magnetycznego"
pracy jego pędników.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #D4a (lewe):
Zdjęcie konfiguracji sprzęgniętych razem wehikułów
UFO formujących latający "zestaw semizespolony".
Jego napęd działa w trybie "wiru magnetycznego".
Rys. #D4b (prawy):
Szpulo-kształtne połączenie magnokraftów w zestaw
semizespolony. Uformowane jest ono poprzez sprzęgnięcie
razem dwóch statków typu K3 których kopuły górne
przylegają do siebie. Kontakt fizyczny pomiędzy obu
wehikułami następuje jedynie w jednym punkcie, stąd
niezdolny jest on do wytworzenia trwałego połączenia
mechanicznego zapewniającego stabilne sprżęgnięcie.
Dlatego statki te muszą być powiązane ze sobą na stałe
za pośrednictwem sił magnetycznych. Wzajemne
przyciąganie się pędników głównych obu statków
utrzymuje tą konfigurację razem, podczas gdy
odpychanie się od siebie ich pędników bocznych
stabilizuje wzajemne zorientowanie obu statków.
Pędniki z wysokim wydatkiem które unoszą i stabilizują
całą konfigurację to: pędnik główny w dolnym wehikule
oraz pędniki boczne w górnym wehikule. Natomiast
pędnik główny górnego magnokraftu oraz boczne
dolnego magnokraftu wytwarzają jedynie niewielki
wydatek, wystarczający tylko do utrzymywania spójności
całej konfiguracji. Oba wehikuły posiadają swoje
pędniki z wysokim wydatkiem zorientowane przeciwnymi
biegunami do siebie. Stąd wyloty tych pędników muszą
być połączone ze sobą kolumnami wysoko skoncentrowanego
pola magnetycznego wyglądającego jak belki wykonane
z czarnej substancji (patrz też "czarne belki" z rysunków
F6, F10 i F28b w monografii [1/4]). Przekrój poprzeczny
tych "czarnych belek" odzwierciedla kwadratowy kształt
komór oscylacyjnych jakie wytwarzają pole magnetyczne
w tym statku. Powyższa ilustracja ukazuje m.in. przebieg
owych "czarnych belek". Litery "N" i "S" ukazują biegunowość
pola magnetycznego wytwarzanego przez poszczególne
pędniki obu statków.
(Oryginalnie jest to rysunek F9 (a) z monografii [1/4].)
* * *
Podobna do powyższej, tyle że pracująca
w trybie "bijącym" (a stąd wysoce niewyraźna
z powodu działania tzw. "soczewki magnetycznej")
konfiguracja niezespolona czterech wehikułów
UFO typu K6, pokazana została również i
objaśniona równie dokładnie jak tutaj na
ilustracji "Fot. #5ab" ze strony
memorial_pl.htm - jak UFOnauci podważają wiarygodność autentycznych zdjęć UFO.
Zestaw niezespolony otrzymuje się wówczas
kiedy dwa wehikuły UFO sprzęgane są razem
w stabilną i wytrzymałą całość siłami wzajemnego
przyciągania i odpychania się ich pędników,
podczas gdy fizycznie wehikuły te wcale nie
dotykają się nawzajem.
(a)
(b)
(c)
Fot. #D5abc: Dzienny wygląd "zestawu
niezespolonego" (albo "konfiguracji
niezespolonej") uformowanego z dwóch wehikułów
UFO fotografowanego w widoku z boku w
"trybie wiru magnetycznego". Uderzające
w obu powyższych fotografiach jest, że na
przekór iż pstryknięte one zostały przez
osoby które wcale nawzajem się nie znają,
oraz że wykonano je w odmiennych częściach
świata, zestawy niezespolone wehikułów UFO
które one uchwyciły wyglądają niemal dokładnie
tak samo. Warto tutaj dodać, że także wehikuł
UFO utrwalony na całej serii zdjęć do której
należy m.in. zdjęcie z "Fot. #H3" poniżej,
też reprezentuje sobą "zestaw niezespolony
UFO" - tyle że działający w odmiennym "trybie
bijącym".
(Kliknij na powyższe zdjęcia lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #D5a (lewe):
Oto zdjęcie UFO wykonane przez czytelnika
podpisującego się "Paweł" (Email:
pablano@neostrada.pl)
w sierpniu 2004 roku, około godziny 18, na
wjeździe na most w Wolinie, w województwie
zachodniopomorskim, Polska. Miało to być
zdjęcie mostu i niczego innego, gdyż absolutnie
nic w tym momencie czasu nie zwróciło uwagi
fotografujących. Niemniej przypadkowo zdjęcie
to uchwyciło także niewidzialną dla ludzkiego
oka konfigurację niezespoloną uformowaną z
dwóch UFO typu K7 pracujących w trybie wiru
magnetycznego.
Ciekawostką tego zdjęcia jest, że po pierwsze
dokumentuje ono relatywnie dobrze zasadę że
"UFO zawsze lata ze swoją podłogą skierowaną
prostopadle do linii sił ziemskiego pola magnetycznego".
Takie właśnie zorientowanie tego UFO można
wydedukować z kierunku w którym układa się
cień z przęsła mostu (w czasie fotografowania
słońce świeciło wszakże w przybliżeniu z
kierunku południowo-zachodniego). Po drugie,
z porównania wielkości tego UFO z wysokoscią
ciężarówki widocznej na owym moście daje się
potwierdzić wynik teoretycznego wyliczenia wymiarów
UFO typu K7 (zgodnie z tabelą F1 z monografii
[1/4], wymiary UFO typu K7 wynoszą: średnica
gabarytowa D = 70.22 metrów, wysokość
gabarytowa H = 10.03 metrów).
Na temat czym są "kompleksy niezespolone"
UFO, jak wygląda taki wehikuł "typu K7", oraz
co to takiego "tryb wiru magnetycznego", można
sobie poczytać z podrozdzialu F3.1.3 w tomie 3
monografii [1/4], której gratisowe kopie każdy
jest w stanie sobie sprowadzić z całego szeregu
totaliztycznych witryn internetowych, np. ze strony:
tekst_1_4.htm.
Zdjęcie "Fot. #D5a" pokazane poprzednio wcale
nie jest jedynym zdjęciem zestawu niezespolonego
uformowanego z UFO. Inne bardzo podobne zdjęcie
pokazujące taki sam zestaw wygląda jak następuje:
Fot. #D5b (środkowe):
Oto zdjęcie zestawu niezepolonego UFO wykonane
w 2005 roku w Nevado de Cachi. Utrwaliło ono zestaw
niemal identyczny do zestawu uchwyconego w Polsce
i pokazanego na lewym zdjęciu z "Fot. #D5a". Zdjęcie
to oryginalnie wywodzi się ze strony internetowej
www.rense.com.
Do skomentowania przysłał mi je czytelnik
podpisujący się "Melody" (Email:
melody@dodo.com.au).
Rys. #D5c (prawy):
Przykład konfiguracji niezespolonej magnokraftów.
Zilustrowany został tu przypadek sprzęgania dwóch
magnokraftów typu K7 zwróconych do siebie podstawami.
Typowo na pełnej reprodukcji tego rysunku w dolnej
jego części pokazany jest przekrój poprzeczny przez
tą konfigurację pokazujący biegunowość pędników w
obu wehikułach (tutaj pomijam tą dolną część - jednak
można ją zobaczyć na rysunku F10 w monografii [1/4]).
Wzajemne oddziaływania pomiędzy pędnikami obu tych wehikułów
wytwarzają układ dwóch balansujących się nawzajem
sił które utrzymują wehikuły w określonej odległości
od siebie ale jednocześnie magnetycznie wiążą je
jeden z drugim. Pierwsza z tych sił, wytwarzana przez
pędniki główne, powoduje odpychanie się jednego
magnokraftu od drugiego. Drugi rodzaj sił, wytwarzany
przez pędniki boczne obu statków, powoduje wzajemne
przyciąganie się obu statków. Kolumny silnie
skoncentrowanego pola magnetycznego przebiegającego
pomiędzy wylotami każdej pary pędników bocznych
pokazane zostały jako "czarne belki". Ponieważ kolumny
te posiadają wyraźnie wyodrębniające się krawędzie i
przechwytują one światło, dla postronnego obserwatora
objawiają się jako belki wykonane z czarnej substancji.
Dla magnokraftów pierwszej generacji ich przekrój
poprzeczny musi być kwadratowy, jako iż odzwierciedla
on kształt sześciennych komór oscylacyjnych wytwarzających
pole magnetyczne.
(Oryginalnie jest to rysunek który w monografii [1/4]
oznaczony jest jako F10 (góra).) Pokazuje on wygląd
zewnętrzny całej konfiguracji niezespolonej, sprzęgniętej
z dwóch magnokraftów typu K7, oraz ukazanej tak że
wygladu wehikułów nie wypacza działanie żadnej "soczewki
magnetycznej". (Najlepsza fotografia która ilustruje takie
wypaczanie dolnego wehikułu UFO działaniem soczewki
magnetycznej pokazana jest na "Fot. #C1c" ze strony internetowej
evidence_pl.htm - o dowodach materialnych skrytej działalności UFOnautów na Ziemi.
Tamta "Fot. #C1c" z "evidence_pl.htm" pokazuje te same
UFO które tutaj zilustrowane są na "Fot. #H3" poniżej.)
Platforma nośna jest formowana wówczas
kiedy pod pędnikami bocznymi dużego
statku matki podczepiane są magnetycznie
mniejsze wehikuły UFO które ów duży statek
matka unosi ze sobą.
(a)
(b)
Fot. #D6ab:
Fotografia platformy nośnej UFO.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #D6a (lewe):
Fotografia platformy nośnej UFO, oryginalnie
objaśnionej na rysunku P14 z monografii [1/4].
Utrwaliłą ona "platformę nośną" złożoną z
dużego statku matki typu K5 unoszącego
sześć małych UFO typu K3 podwieszonych
pod jej podłogą na wylotach pędników bocznych
(patrz też rysunek objaśniający "b" z prawej strony).
Zauważ że cztery z owych UFO typu K3 przylegają
do statku matki swymi podłogami, dwa zaś swymi
wypukłościami górnymi. Pokazana na tym zdjęciu
platforma sfotografowana została ponad West New
York, New Jersey, USA, dnia 7 lipca 1967 roku - patrz
ksiązki [6P2] strona 111, [8P2] strona 159. Podobna
platforma, tyle że uchwycona pod nieco mniej
spektakularnym kątem, sfotografowana była
przez W. D. Hall ponad Australia w 1954 roku -
patrz książki [6P2] strona 56, [8P2] strona 66.
Rys. #D6b (prawy):
Przykład "platformy nośnej" magnokraftów. Platformy
takie otrzymywane są kiedy: pędnik główny jednego
wehikułu konfrontuje pędnik boczny innego wehikułu,
wszystkie oddziaływania międzypędnikowe przyjmują
formę magnetycznego przyciągania, oraz kontakt
pomiędzy oboma sprzęganymi wehikułami jest trwały.
Konfiguracje takie są najkorzystniejsze kiedy szereg
małych magnokraftów ma zostać uniesionych przez
większy statek matkę.
(Oryginalnie rysunek ten publikowany jest
jako rysunek F11 (a) z monografii [1/4].
Ilustruje on wygląd zewnetrzny oraz zasadę
formowania "platformy nosnej" sprzężonej
z jednego "statku matki" typu K5, oraz uczepionych
pod nią 4 małych wehikułów typu K3.)
"Latające systemy" UFO to po prostu kilka
cygar UFO sprzęgniętych wzajemnie ze sobą
bokami. Wynik przypomina rodzaj latającej
platformy, czy całego latającego miasteczka.
Zdjęcia latających systemów UFO są ogromnie
trudne do zdobycia - ja osobiście narazie nie
natknąłem się nawet na jedno z nich. Jednak
wygląd tych systemów jest relatywnie dobrze
opisywany przez "Teorię Magnokraftu" - np.
patrz rysunek F12(a) z monografii [1/4].
Na szczęście, faktyczne istnienie latających
systemów UFO jest doskonale udokumentowanie
ich licznymi lądowiskami. Oto przykład jednego
z nich.
(a)
(b)
(c)
(d)
Fot. #D7abcd:
Materiał dowodowy że wehikuły UFO także
sprzęgają się w tzw. "latające systemy". Ma
on formę lądowiska jednej celi latającego
systemu UFO typu K3. Reprezentuje ono
jedno z ogromnej liczby lądowisk UFO
znajdujących się w pobliżu
miejsca eksplozji UFO w Tapanui, Nowa Zelandia.
Zilustrowany powyżej przykład wypalony
został na pastwisku Gerrard'a Eckhoff z
Coal Creek koło Roxburgh - tj. na głównej
linii upadku tzw. "kamieni ceramicznych"
z eksplozji UFO koło Tapanui.
Charakterystyczną cechą jednej celi latającego
systemu jest, iż jej lądowanie wypala na ziemi
unikalny kształt "czterolistnej koniczynki",
którego powstania nie daje się wytłumaczyć
w żaden inny sposób - poza właśnie lądowaniem
tam pojedynczej celi "latającego systemu" UFO.
(Kliknij na powyższe zdjęcia lub rysunki aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #D7a (góra-lewe):
Fotografia lotnicza wypalenia z Roxburgh, wykonana
15 listopada 1987 przez Harry'ego Latham'a z Invercargill.
Należy zwrócić uwagę, iż niedaleko lądowiska w
kształcie "czterolistnej koniczynki" położonego w
centrum tego zdjęcia, widoczne są również
wypalenia licznych innych lądowisk wypalonych
w trawie przez latające systemy UFO.
Rys. #D7b (góra-prawy):
Wygląd pojedynczej celi latającego systemu.
Pokazany tutaj jej przykład sprzęgnięty został
z czterech cygar posobnych podobnych do
cygara z "Rys. #D4b" powyżej, lub do cygara
z "Rys. #5a" na stronie
propulsion_pl.htm - o zaawansowanych napędach magnetycznych dla wehikułów latających,
zawierających następującą liczbę magnokraftów
typu K3: (1) sześć, (2) dwa, (3) pięć, oraz (4) trzy.
Indeksy 1 i 3 przyporządkowano osiom
magnetycznym magnokraftów lub UFO
zorientowanych w pozycji stojącej, natomiast
indeksy 2 i 4 przyporządkowano osiom
wehikułów zorientowanych w pozycji wiszącej.
"Z" jest osią centralną całej celi (zewnętrzne
krawędzie wszystkich magnokraftów formujących
daną celę muszą przylegać do tej osi "Z").
Pojedyncza cela z powyższego rysunku może
zostać następnie rozbudowana poprzez dostawienie
do niej parzystej liczby dalszych cygar posobnych
jakie utworzą podobne cele. Przykłady rozbudowanych
systemów latających powstałych w ten sposób
pokazane zostały m.in. w części (a) tej ilustracji.
(Oryginalnie jest to rysunek F12 (a) z monografii [1/4].)
Fot. #D7c (dół-lewe):
Fotografia wykonana z powierzchni ziemi, a
pokazująca wygląd lądowiska UFO w kształcie
"czterolistnej koniczyny" stanowiącej jedno z
lądowisk UFO widocznych z "lotu ptaka" na
"Fot. #D7a". Białe koło położone w środku
tego lądowiska UFO ma śrenicę 1 metra, zaś
jego strzałka jest skierowana ku magnetycznej
północy. Zmierzone wymiary lądowiska wynosiły: du=7.5 i di=6.2 [m] i są one zgodne z teoretycznymi wymiarami takiego systemu uformowanego z magnokraftów typu K3. Jego fotografowanie utrudniły rozkładające się resztki owcy pokrywające dolną połowę tego lądowiska (część z nich ciągle widać w dolnym lewym rogu i wzdłuż dolnej krawędzi zdjęcia). Podobne przypadki umierających owiec i jeleni przyciąganych do lądowisk latających cygar i systemów UFO autor odnotowywał w Nowej Zelandii stosunkowo często.
Fotografię tą wykonałem w 1988 roku
Rys. #D7d (dół-prawy):
Przykład wzoru wypalanego na ziemi przez
magnokrafty sprzegnięte razem w latający system.
Powyższy wzór przypominający "czterolistną
koniczynkę" uformowany zostaje przez pojedynczą
celę takiego systemu (podobną do celi pokazanej
na "Rys. #D7b").
Gruba linia ukazuje obszar gleby wypalonej pędnikami statku, natomiast cienka linia przerywana zaznacza zasięg kołnierzy bocznych poszczególnych wehikułów. Wymiary "di=2 d" i "du=D+d" mogą zostać wyliczone z równań opisujących kształty i wymiary magnokraftu: D=0.5486*2K oraz d = D/sqrt(2) (gdzie dla K3 typu UFO: K = D/H = 3).
(Oryginalnie jest to rysunek F37(a) z monografii
[1/4]. Dokładniejsze wyjaśnienie tego rysunku
zawarto też na stronie
magnocraft_pl.htm.)
Fot. #D8abc: Liniowy latający
kluster wehikułów UFO.
(Kliknij na powyższe zdjęcie lub rysunek aby zobaczyć je w powiększeniu, albo aby przemieścić je w inne miejsce ekranu.)
Fot. #D8a (lewe):
Nocna fotografia latającego klustera uformowanego
z dwóch pojedyńczych UFO typu K6. Została ona
opublikowana w dwumiesięczniku [1rys.P19] UFO
Sightings (S.J. Publications, Inc., 1141 Broadway,
New York, N.Y. 10001, USA), styczeń 1981 roku,
strona 15. Ujawnia ona istnienie obwodów magnetycznych
u UFO, uchwyconych w widoku bocznym (na magnokrafcie
obwody te zilustrowane są w górnej części z "Rys. #C4c" ze strony
ufo_proof_pl.htm - o formalnym dowodzie naukowym na "istnienie wehikułów UFO").
Przebieg tych obwodów stał się widoczny dzięki świeceniu
w ich obrębie powietrza zjonizowanego silnym polem
magnetycznym.
(Powyższe zdjęcie zaczerpinete zostało z monografii [1/4],
gdzie występuje pod numerem P19 (c).)